Po książkę Granice w życiu nastolatków”, której autorem jest John Townsend sięgnęłam głównie ze względów zawodowych. Od wielu lat pracuję jako pedagog, terapeuta i często spotykam się z różnymi problemami dzieci i młodzieży. Rozmawiam z ich rodzicami i wychowawcami, próbując znaleźć najlepsze rozwiązania i skuteczne sposoby pomocy. Doświadczenie tych lat pracy pokazuje, że bardzo często problemy zauważane u dzieci dotyczą funkcjonowania całej rodziny i relacji w niej panujących, a w sposób szczególny braku jasno określonych granic, które wnosiłyby pewien porządek w życie całej rodziny. Pomoc dziecku często sprowadza się do udzielenia wskazówek rodzicom i pracy nad zmianą ich postaw i zachowań wobec dzieci. Dlatego książka „Granice w życiu nastolatków” będzie mi w tej pracy z rodzicami bardzo pomocna.

Jeżeli dziecko w rozwija się prawidłowo, w odpowiednim czasie zdobywa nowe sprawności lecz mało mówi, mamy prawdopodobnie do czynienia z prostym opóźnionym rozwojem mowy. Niezwykle istotne jest to czy prawidłowo rozwija się rozumienie mowy, a więc czy rozumie proste polecenia i reaguje na nie. Ważne jest, by dziecko miało sprawne narządy artykulacyjne: język, wargi.

Uczeń niewidomy lub słabo widzący uzyskuje orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego na mocy decyzji Zespołu orzekającego, działającego w publicznej poradni psychologiczno – pedagogicznej. W orzeczeniu zawarta jest diagnoza określająca możliwości rozwojowe ucznia, zalecenia do pracy z nim i uzasadnienie decyzji.
Uczniowie z wadą wzroku mogą realizować standardy podstawy programowej kształcenia ogólnego szkół ponadgimnazjalnych, ale proces ten wymaga odpowiedniego dostosowania warunków kształcenia do ich możliwości percepcyjnych i tempa uczenia się. Oznacza to, że do zrealizowania standardów często potrzeba im znacznie więcej czasu niż sprawnym rówieśnikom, a także zapewnienia odpowiednich metod i form pracy oraz specjalistycznych pomocy dydaktycznych.

(do wykorzystania w opracowywaniu Planów Działań Wspierających)


Specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu (dysleksja rozwojowa) wyróżnia się na podstawie charakterystycznych objawów trudności w tym zakresie oraz warunkujących je zaburzeń funkcji poznawczych: wzrokowo – ruchowo – przestrzennych oraz słuchowo – językowych i integracji między nimi, które nie wynikają z obniżenia sprawności intelektualnej, ani bezpośrednio z wad zmysłu i zaniedbania dydaktyczno – środowiskowego.
Symptomy dysleksji rozwojowej można zaobserwować w:

 

na podstawie książki Agnieszki Wypych „Wspieranie werbalnego rozwoju dziecka
w oparciu o eksperymenty językowe, tropy stylistyczne i dobrą literaturę. Ćwiczenia terapeutyczne”



Podczas układania planu pracy z uczniem z dysleksją, bardzo często główny akcent stawiamy na ćwiczenia usprawniające technikę czytania oraz pisania, a także utrwalanie zasad pisowni i ćwiczenia ortograficzne. Jest to potrzebne i ważne, ale Agnieszka Wypych, w swojej książce, postuluje, aby przede wszystkim zadbać o sferę rozumienia i samodzielnego tworzenia tekstów, wypowiedzi. Właśnie ten aspekt systemu językowego daje praktyczne umiejętności i przenosi akcent z mechanicznych, często, ćwiczeń na bardziej twórcze działania ucznia.